Love that Moves the Sun

Love that Moves the Sun neemt ons mee naar een uitgestrekt boslandschap. Geïnspireerd door persoonlijke ervaringen in de nachtelijke natuur en bossen over de hele wereld, creëert De Clercq een wereld waarin de duisternis vele schakeringen kent. Het is een donkere maar wonderbaarlijke plek waar de sterren langzaam bewegen en een meteorenregen de hemel doorkruist, waar vuurvliegjes dansen en dieren samenkomen om de zon te bezingen.

Het bos is zowel getuige als protagonist: het observeert alles wat erdoorheen stroomt en vertelt tegelijk zijn eigen verhaal. Het rijke, gelaagde geluidslandschap — gecomponeerd door Vessel & Rakhi Singh — draagt een duidelijk contrast in zich: het bos spreekt in zijn eigen tonen, terwijl verre geluiden van buiten de bosbubbel doordringen. Het werk, dat zowel schoonheid als onrust in zich draagt, is een meditatie over een wereld zonder ons — een geanimeerd panorama waarin licht, tijd en natuur de ruimte vinden om te gedijen. De camera en de zon bewegen synchroon en volgen een cyclisch ritme dat ons de eeuwige orde der dingen laat voelen, groter dan onszelf en geruststellend in zijn herhaling.

In het hart van dit werk ligt een onzichtbare kracht — een energie die ons voortstuwt. Het is een gedicht van hoop: meeslepend, bedwelmend en bezield door het besef dat alles in beweging blijft. Love that Moves the Sun is een uitnodiging om een thuis te vinden in die beweging.

As I tried to sleep that night, I heard two owls
hooting to each other in a call and response. I fell
asleep with a burning desire to understand them.
I felt I was suspended in that fleeting moment
between night and day, between the animals of the
dark and those who emerge with the light.

— Leticia Urieta